Strach - to dla niektórych sposób na rozrywkę, podniesienie adrenaliny i pobudzenie emocji. Ja staram się unikać tego uczucia, jeśli tylko się da. Horrory, thrillery - to nie rozrywka dla mnie. Wystarczająco niepokojąca wydaje mi się rzeczywistość. Wolę jej nie zaglądać pod spódnicę, by nie budzić demonów. A jednak pokusiło mnie, bo czasem rzucam sobie wyzwanie by zmierzyć się sama ze sobą. Co wygra racjonalne myślenie czy emocje? W moim przypadku to pytanie retoryczne. 

W ten sposób obejrzałam "Szósty zmysł", bo przecież już to widziałam, i zafundowałam sobie noc pełną niepokoju. I nadal mnie trzyma - rzeczywistość pękła i niełatwo ją znów poskładać. Niepokój w duszy został zasiany i nieprędko da się go wyplenić. I na nic wszystkie racjonalne tłumaczenia - emocje niełatwo przekonać. Czy kiedykolwiek z tego wyrosnę?